Zapomniałam o istnieniu jednej z rzymskich świątyń i pomyliłam rodzaj drewna użyty do budowy Ołtarza Mariackiego. Więcej grzechów nie pamiętam, ale mam świadomość, że takowe były. Moja wina, moja wina, i psychopatycznych egzaminatorów bardzo wielka wina. Ale chyba nie było źle : ) Jak to zwykle ze mną bywa, za normalnie być nie mogło - przed wyjściem na maturę zagapiałam się na plakat z klimtowskim "Drzewem Życia" wiszący u mnie na ścianie i tak mi jakoś luźno zupełnie myśli latały wokół problemu "A jakby mi dali takie coś do opisania, to napisałabym to-to-to-i-to..". Przyszłam, otworzyłam arkusz, napisałam dokładnie to samo o tym samym obrazie. Eh ^^

Poza tym bywam ostatnio częściej w synagodze niż w domu. Festiwal Kultury Żydowskiej jest rzeczą przecudowną. Wydarzenia poboczne również, ale ćśś. Nic nie mówię. Chce się cieszyć już w trakcie, a nie jak zwykle tydzień przed latać gdzieś ponad ziemią z pięknymi złudzeniami które mi się uszami wylewają. Chociaż to momentami ode mnie silniejsze..

Drugie podejście do myszy na eksport zakończyło się stworzeniem zezowatego embriona. Upośledzone dzieci kocha się najbardziej, wiadomo. Do trzech razy sztuka, ale trzeciej sztuki nie ma czym wypchać, więc czekam aż mi się skarpetki przetrą. Wyszukana wymówka na to, że mi się nie chce.

O Paniczu Cyrylu wieści zero. Cierpliwość mi się już buja na hamaku utkanym z bardzo cieniutkich włosków. O, jeden właśnie się urwał..

Tak dzisiaj nudno i bezzdjęciowo, bo wątpię żeby ktoś podzielał moje upodobanie do zezowatych myszo-płodów ; )

Pojęcia nie mam na ile poniższe niusy są w ogóle niusami, cały świat pewnie wie, tylko Just wyskakuje ze swoim entuzjazmem 3 kroki za wszystkimi. No w każdym razie, coś mnie ruszyło żeby odpalić strone Doll Chateau. I oczkom moim ukazało się coś, co nie pozwala mi już tej firmy nienawidzić, mimo tych ich opóźnień, przez które nie wiem czy w ogóle dostane zamówienie jeszcze w tym miejscu zamieszkania (no ale to kwestia tak płynna, że nie ma co sie rozwodzić za bardzo).

A wracając do tematu, to DC stworzyło dwie 60-centymetrowe istotki na pałąkowatych nóżkach i o manierystycznie wręcz długich szyjkach, tak urokliwe, że nie moge się na nich gniewac. Chłopcy (jeden z nich, nie szalejmy może aż tak) idealnie mi się do Cyrylka wpasują i rozwieją zarazem problem ze znalezieniem drugiej firmy robiącej tak anorektyczne pokraki większe niż 40cm, bo wszystko inne by wyglądało przy moim Paniczu niestety ale grubo..

Tak się te chłopięta prezentują, skłaniałabym się ku czerwonowłosemu bardziej, ale w nieokreślonej przyszłości, bo z finansami jest, no cóż, źle.






Zdjecia byc moze dość mało reprezentacyjne, wybierane subiektywnie i dla podkreślenia jak bardzo ślinię się do tych plecków.

Żyję, żyję! Już, już odkurzam pajęczyny z bloga, zaraz będzie mnie znów widać.
Zapuszczone się to miejsce cholernie zrobiło, pokornie proszę o wybaczenie, wymówki sobie żadnej nie wymyśliłam, tak jakoś się zwyczajnie nie chciało i zebrać się nie mogłam. Życie mi się oczywiście w tym czasie wywaliło do góry nogami kilka razy, ale w gruncie rzeczy pozostało w niezmienionej formie, jak zwykle. No aaaale, mniejsza o to, wywali się jeszcze nie raz zapewne. Na lewo, prawo i po skosie.

Do napisania zainspirował mnie pan listonosz z chińską paczką i jej rudą, kudłatą zawartością. Do zdjęcia pozowała moja sztaluga ochrzczona Tiną Turner (ciekawe czy choroba nadawania wszystkiemu imion ma jakąś nazwe i jest uleczalna..) :





I skręca mnie już, żeby powyższego kłaczka na mniej drewniany łeb przymierzyć..

Sama się ostatnio dziwię temu, jaki dobry humor się mnie trzyma. Chyba idiotycznie banalna strategia zajmowania się tylko tym, czym naprawdę chcę i sama czuję że powinnam, faktycznie działa. Znów jestem w tym punkcie w którym uznałam, że trzeba rzucić wszystko wyłącznie dla sztuki. Szła do mnie przez Niderlandy, franca mała, upomnieć się o swoje. Że też tak długo zajmuje zawsze dojście do tego..
Nieśmiało proszę o trzymanie kciuków za telefon w sprawie pracy do końca miesiąca ; )

A poza pierdzieleniem o moim życiu to do napisania czegoś w końcu natchnęło mnie to zdjęcie znalezione przed chwilą (pierwotnie do wysłania koleżance jako "wydatek pierwszoplanowy na chwilę obecną", przed czym i tak skapitulowałam.. Czy tylko ja mam takie chore problemy z chwaleniem się przed światem i nie bardzo chcę usłyszeć jaka to jestem nienormalna, żeby tyle na lalkę wydawać..? : /):





Kawałek Cyrylka w makijażu firmowym, który jak dla mnie jest jakąś pomyłką. Nie żebym się jakoś specjalnie na tym znała, bo nie znam się zupełnie, ale badziewie raczej łatwo można zobaczyć. No, na zdjęciach oficjalnych trochę trudniej, nie wiem czy poszaleli tam aż tak z photoshopem, czy przy tym egzemplarzu im się wybitnie nie chciało, ale to wygląda.. Hm, to wcale nie wygląda.

Przy okazji trafiłam jeszcze tu: nihmo.livejournal.com/?skip=10
Siedzę i kwęczę w monitor, że "jagojużdocholerychcęęęęęęęęęę"..

Na mojej szafie w domu stoi wielgachne, zielone pudło w stokrotki, w którym zamknęłam ogromną część wspomnień z dzieciństwa. Otwierałam je za każdym razem przy okazji wizyty u rodziców, oglądałam każdą lalkę po kolei i odkładałam z powrotem na miejsce. No przecież nie wezmę ich ze sobą na studia, no przecież nie bawię się już lalkami, no przecież to tylko zabawki, blablabla.. A może wezmę jedną, tak żeby szycie poćwiczyć.. Zabrałam tyle ile mi się do torby zmieściło. Chyba za bardzo na serio wzięłam sobie "Toy Story", one wszystkie dla mnie całkowicie na serio mają własne uczucia i łażą sobie po mieszkaniu jak tylko gdzieś wyjdę ; ) Disneyowskich lalek chcę mieć więcej, jeszcze przynajmniej o kilka sztuk. I zajmę się uzupełnianiem kolekcji, jak tylko obok gromadki na zdjęciu poniżej zasiądzie również Panicz Dollf ^^



Poza Disneykami (Jane z Tarzana, Jessie z Toy Story 2, Pocahontas - moja najstarsza i najukochańsza lalka, której dzięki magicznym sposobom wyszperanym w internecie uratowałam skołtunione włosy i straszliwie dumna z tego jestem xD) i Anastazją (tak dla poprawności względem producentów filmów animowanych poza tamtym nawiasem ; ) ) jeszcze dwie panienki z My Scene. Jest i trzecia, Barbie z serii Spring Break, ale nie było żadnej siły która byłaby w stanie upchnąć ją do torby, więc póki co czeka w pudełku na moją kolejną wizytę w domu. A jako czwarta marzy mi się jeszcze Delancey w wersji blond, którą znalazłam właśnie na allegro, ale dzielnie się powstrzymuję..

A tak jeszcze wracając do Panicza Dollfa, to znów mam godne laika pytanie do fachowców i znów bardzo liczę na waszą pomoc ^^" Otóż, upatrzyło sobie dziecko peruczkę idealną, aaaale - rozmiar określony jako 22-24cm będzie bardzo źle wyglądał albo w ogóle spadał z główki o obwodzie 21cm? Ten 1cm to jakaś drastyczna różnica, czy aż tak tego nie widać?